Het deelbare geluk.

"..maar ik vraag me af of hij / zij wel echt gelukkig is".

Deze zin hoor ik wel vaker of gebruiken we soms zelf. Deze zin is heel bijzonder. Ik vroeg me af: Is het oprechte betrokkenheid of juist niet? En wat doe je als het antwoord inderdaad het negatieve vermoeden bevestigend.

Als je deze zin goed leest, dan is er sprake van een oordeel. Want wie bepaalt wat geluk is en wat geluk betekent voor iemand? We spiegelen aan onze eigen perceptie, onze waarheid.

Vaak is geluk iets wat we graag willen en als we iets willen dan ontstaat er toch een vorm van streven, verlangen en soms zelfs een competitie. Maar is geluk nu een competitie? Kan ik het meten en beoordelen? Kan ik geluk kwijt raken? Kan je geluk dan ook delen? Durf je geluk te delen? onvoorwaardelijk?

Wat maakt je gelukkig?

Geluk is een gevoel, een geluksgevoel kan je ervaren, alleen als je het ook wilt ervaren. Iedereen ervaart zijn eigen geluk. Het liefst willen we altijd in dit gelukkigsgevoel blijven. Ik weet dat het kan, maar het is vaak moeilijk.

Je geluksgevoel delen, kan volgens mij alleen als die ander het ook wilt. Ik word vaak ongemerkt gelukkig als ik iets kan geven of kan delen op het moment dat iemand het juist nodig heeft. Iets geven of delen creert dan geluk, ook voor mezelf.

Volgens mij wordt je nooit echt gelukkig als je leeft in de wetenschap dat jij gelukkiger bent dan een ander of anders gezegd: je wordt nooit gelukkig van het leed van jezelf maar ook niet als je weet dat een ander niet gelukkig is.

Dus als je je afvraagt of iemand gelukkig is, vraag het dan oprecht en denk na wat je met het antwoord gaat doen.
Kunnen we daarom beter de vraag "of iemand wel gelukkig is" vervangen door "hoe kan mijn geluk bijdragen in het geluk van een ander?"

Succes met het maken van je eigen geluk!

Groet Guido

Business en spiritualiteit

Soms stel ik (mijzelf) de vraag hoe je verschillende inzichten met elkaar kan combineren in het dagelijks leven. Hoe combineer je het zakenleven en spiritualiteit met elkaar?
Een lastige vraag blijkt het te zijn. Als eerste geloof ik dat iedereen één persoon is die in het dagelijkse leven op ieder moment een andere rol vervuld. Zo ben je de harde werker, de adviseur, verkoper, collega, huisman/vrouw, vader/moeder, consument, directeur, sporter, etc.etc. In al deze rollen blijf en ben je één en dezelfde persoon, zelfde lichaam, hersenen, gedachten en emoties. Zodoende is de combinatie business en spiritualiteit automatisch altijd aanwezig.
Het is dus belangrijk dat je weet dat je altijd één bent en alles al weet. De vraag is echter of je hetgeen je weet ook altijd en op ieder moment moet vertellen. Het antwoord is dat als iemand iets wilt weten of leren zij jou wel een vraag zullen stellen. Het is dan aan jou om hierop een antwoord te geven.
We noemen het ook wel je "root-principle"(wat je weet, spiritualiteit) en je "time-principle"(wat je vertelt, je dagelijkse handelingen).
Ten tweede zijn de meeste basisprincipes van het boeddhisme tevens de basis voor het zakenleven. Het één kan niet zonder het ander.
Als iets gratis te verkrijgen is dan zal men de waarde er niet van inzien. Daarom kost alles een inspanning om het te realiseren.
Alles is met elkaar verbonden, daarom zijn netwerken zo krachtig en belangijk.
Eerlijkheid duurt het langst, er is altijd sprake van een "gun-factor" dat voorkomt uit vertrouwen en eerlijkheid.
Er is altijd een oorzaak en een gevolg, zoals een einde ook weer een begin is.

Succes met het begin!

Groet Guido