Shiké

Ongeveer 20 jaar geleden las ik mijn eerste roman "Shiké". Het gaat over een Japanse monnik in de 13 eeuw.

Nu 20 jaar later lees ik dit boek met andere ogen. toen was ik vooral gegrepen door de vechtkunsten en innerlijke kracht die hiervoor werd gebruikt. Nu lees ik vooral de innerlijke wijsheden en contemplatie.

Het boek begint met een zin die ik nu anders lees dan toen:

De Zinja vindt geen geluk in de dingen van deze wereld, die immers niet blijven. Hij vindt geen geluk in eeuwige dingen, want eeuwige dingen bestaan niet. Hij vindt zijn geluk in helemaal niets.

Nu heb je de mogelijkheid om dit boek (in het engels) gratis te downloaden http://manybooks.net/titles/shearother08shike.html

Zinvol

Op 9 juli 2009 blogde ik hier over zingeving in het leven. Het was een onvoltooide stap in de overdenking van mijn momentum. Ik kwam destijds tot de conclusie dat het leven waardevol moest zijn en dat de waarde van het leven vooral werd gevonden in persoonlijke zingeving. Ik schreef toen:

"Wat ik nu weet is dat je je leven en je tijd wel zinvol moet besteden. Zinvol zodat al je handelingen die je doet ook voor anderen en jezelf zinnig zijn. Dan is sprake van zingeving.
En soms geeft niets doen heel veel zin."

Met de laatste zin bedoelde ik om eens uit de ratrace te stappen en te mediteren. Inmiddels weet ik dat mediteren, niet 'niets' doen is en dat ik zelfs tijdens het slapen nog steeds bewust bezig ben. Mediteren en droom-yoga zijn gericht op zingeving of zinvol bezig zijn.

Ik was op dat moment toen ik mijn blog schreef heel bewust van zingeving in alles wat ik deed. Ik was tevreden, omdat ik realiseerde dat als alles wat je doet zinvol is, je dan ook tevreden bent. Toch kwam het een beetje "mat" over. Ik vroeg me toen ook af: 'Oke, maar ben ik nu gelukkig nu ik dit weet?'  Mijn ambitie was toen om 'gelukkig' te zijn. Dus streede ik vanaf dat moment naar 'Gelukkig zijn.'

In een andere blog van mij schreef ik over Geluk (april 2009):

'Vaak is geluk iets wat we graag willen en als we iets willen dan ontstaat er toch een vorm van streven, verlangen en soms zelfs een competitie. Maar is geluk nu een competitie?'

Nu heb ik het besef dat mijn ambitie een aanjager is voor een competitie. Terwijl ik tevreden was, stapte ik hieruit om gelukkig te worden.

Nu besef ik dat het geluk te vinden is in tevreden zijn.

 "Hapiness is when you can leave everything as it is.'

Ambities hebben is goed en zijn nodig, vraag je wel af wat je ambities voor doel hebben: is het doel 'het bereiken van geluk' of 'het accepteren van tevreden zijn'? Wat is voor jou zinvol?

Evolotion - to become better

To become beter.

There are two different ways to approach it.

One way is the western way, 
where you try to buy all kinds of stuff

The other is a more eastern way
where you change yourself

If you change yourself
you become a better person

you involve
This is called evolution.

Guido
http://www.aemax.nl/

Emptiness

Mijn Iphone agenda geeft aan "Geen activiteit" .....

AEMAX Coaching & training - 22 nov: Free Seminar

AEMAX Coaching & training - 22 nov: Free Seminar

Thcil Rev

Gegeven uit het leven is een gift gekregen.
Een kans een dans een ritueeel
vereerd volmaakt andersom gekraakt
een glas een bol een vaas
een kaars die schijnt nu door licht geraakt

Verlicht

geweten gevoel  verbonden verbind
geleefd verbonden verblind verwonderen
duizenden stralend dagelijks onzichtbaar

Licht

gedreven passie
leegte in zicht

Ver
wonder

End

-Guido-

Heb je tijd?

Hebben we tijd?
Hebben we genoeg tijd?
Hebben we genoeg tijd om de juiste dingen te doen?
Hoeveel tijd geven we werkelijk aan de juiste dingen doen?

Als we kijken wat belangrijk is dan weten we dat liefde en geluk voor veel mensen belangrijk is. Als ik zelf  eens goed nadenk en probeer te voelen hoe ik mij het liefste zou voelen dan denk ik dat liefde en geluk het allerbelangrijkste zijn. Altijd liefde voelen en gelukkig zijn: wow!

Tijdens een gesprek met Tulku Lobsang vertelde hij dat hij graag praat over liefde. Als tijdens zijn lecture het onderwerp weer komt op liefde, zegt hij: dan blijf ik maar praten en praten...Waarom? omdat liefde het meest belangrijkste is in het leven van iedereen. Zonder liefde is er geen geluk. Liefde is iets wat we al hebben vanaf onze geboorte. Het is niet iets wat je kan weggeven of kan ontvangen. Je kan het alleen zijn. en als je liefde bent, dan geef je en krijg je.

"Maar" zeg hij: "äls ik lang praat over liefde dan begrijp ik dat jullie weinig tijd hebben. Jullie hebben tijd maar besteden alle tijd aan dingen die nu opkomen en meteen afgehandeld moeten worden. Het zijn problemen of het worden anders problemen."

We hebben dus niet zo veel tijd voor dingen die echt belangrijk zijn, zoals liefde." Waarom doen we vaak alsof we zonder liefde kunnen?  Want we praten op een hele dag niet zo vaak over liefde, veel dingen doen we onbewust en zonder liefde. Of soms is er wel een glimp van liefde maar hebben we er geen tijd voor om er meer tijd aan te besteden. We gaan gewoon verder, want we hebben er "toch geen tijd voor, ik heb wel wat belangrijkers te doen....?" ... straks heb ik er wel tijd voor. Vaak zijn we dan te moe of moeten we toch nog weer andere "belangrijke" dingen doen...en voordat je het weet is er weer een dag zonder liefde voorbij.

We hebben altijd tijd voor problemen en oplossingen, dingen die urgent zijn, want anders heb je straaks weer meer problemen. Maar we besteden weinig aandacht aan wat we echt nodig hebben en wat het allerbelangrijkste is: Liefde.

En het gekke is: we hebben alleen één moment en dat is nu.In dat ene moment zit al liefde, alleen...alleen we weten het niet meer, we zien het niet meer, we voelen het niet meer. Tot je eens stopt en denkt wat is echt het belangrijkste, niet het urgenste, maar echt het belangrijkste dan dan zal je het meteen weer voelen: liefde. Het mooiste moment is altijd omringd door liefde en geluk. Dus sta een stil en denk er eens over. Wat is nu op dit moment het belangrijkste? niet het urgentste maar het belangrijkste? liefde..?

Maar zeg nu eens niet meteen: ...maar daar heb ik nu geen tijd voor.Stel dat je nu er wel eens tijd voor maakt? Zal de wereld dan echt stoppen met bestaan? of zal de wereld juist mooier worden doordat jij lief heb of liefdevol bent? Dat je alles met lifde doet en zelfs je problemen met liefde omarmt?  Ik weet dat jij en ik  veel en veel mooier zullen zijn.

Liefs Guido

to give

If I'am a poet, I give you a poem
If I'am a painter, I give you a painting
If I'am a singer, I give you a song
If I'am a mucisian, I give you music

if I'am me, I can only give you me
if I'am a Buddhist, I will give you you

-Guido-

Time

"as long as you  have to do all the things that you want to do, than you're never free".

In ons leven hebben we ongeveer 30.000 dagen dat we leven. We denken hier zelden tot nooit over na.

30.000 dagen. wow! Soms denk ik dat ik meer dagen heb en op andere momenten denk ik dat ik juist minder dagen heb:

"ach dat doe ik morgen wel..."of "als ik nou eens tijd over heb..."

Feitelijk hebben we geen morgen of gisteren. Gisteren is al voorbij en morgen moet nog komen. ik heb dus eigenlijk niets of beter gezegd heb ik alles: en dat is vandaag!
Vandaag kan ik kiezen om gelukkig te zijn.  Alleen nu kan ik iets doen, alleen nu ben ik aanwezig.

Leef niet iedere dag als je laatste dag, maar leef als zoals je iedere dag wilt leven.

"So be happy today, because tommorrow..,tommorow you're only one day more near to death.

Tijd betekent ook ouder worden. Sommige mensen zijn bang om oud te worden en dus vechten ze tegen ouderdom. Maar vechten betekend ook dat je kan verliezen. En eigenlijk weten we dat we ouder worden er ook niet van kunnen winnen. Ik vraag mezelf af waarom vechten mensen tegen ouderdom? 
Ik accepteer dat ik ouder wordt en dat ik verander. Ik accepteer mijn gebreken. Ik vecht niet dus verlies ik niet. Ik leef maar één dag en dat is nu. Iedere dag is mijn doel in mijn leven.

Mijn doel is om iedere dag gelukkig te zijn en liefdevol te zijn. En hiervoor moet ik veel discipline op brengen. Niet vechten, maar doen. 

I'am a daydreamer.

"I'am a Daydreamer."

If we write our own story, than write it today.

Because we only have today.
In the today we find the past ánd the future.
Who we are today is because of our past,
who we will be in the future is because of the today.

So write your story today.
We only have the here and the now. The today. Be mindfull.

I'am a Daydreamer,
Don't dream your life, live your dreams.
Compassion. That's all we have and need.

Then Hapiness becomes Bliss.

Big Hug,

Guido Wüner Wewengkang (just back from beyond a mountain)

Zwitserland

Net terug van mijn retraite bij Tulku Lobsang in Zwisterland.

Hoe wonderlijk is liefde? Hoe sterk kan het zijn? Hoe kwetsbaar kan het zijn? Onvergetelijk hoe wijs wijsheid is.

Deze retraite was bijzonder. Moedig en liefdevol. Hard en zacht. Duidelijk en verwarrend. Wat is realiteit? Hoe kan je verlangen naar niet-verlangen? Is liefde lijden? Is de waarheid een leugen? Alles is één. Alles is een leermeester. Alles is liefde.

Toen ik deze weblog begon sprak ik dat dit misschien wel een bijzonder verhaal kon worden. Bijzonder is het zeker. Mijn vorige weblog sprak ik dat ik een verhaal wilde schrijven. een verhaal over mooie dingen. Mooi is het zeker.

Iedere dag ben ik de schrijver van mijn leven: mijn levensverhaal, liefdesverhaal, thriller, drama of grappig verhaal. Ik schrijf mijn verhaal.

Vandaag is het verleden en de toekomst. Daarom schrijf ik nu mijn verhaal.

Een verhaal over mooie dingen

Een verhaal over mooie dingen.
Nog even, nog heel, heel even. Dacht ik terwijl ik langzaam wakker werd. Tussen de bladeren van de bomen voor het huis vallen de zonnestralen binnen via het grote slaapkamerraam. Diffuus helder licht filtert tussen de gordijnen. Door mijn oogleden voelt ik hoe de goudgele ochtendgloed de kamer met warmte vervuld. Het is nog vroeg, frisjes en aangenaam warm tegelijk. Het geluid van verre auto’s en dichtbij tjilpende vogels en koerende duiven bereikt mij langzaam terwijl ik nog in bed ligt. “Nog even blijven liggen”, denkt ik en mijn droom en droomgevoel vasthouden. Het is zo mooi, zo rustig, warm. Waar ik droom. Een glimlach verschijnt op mjn gezicht, in mijn droom. Ik druk me nog iets dieper in mijn kussen. Het voelt zo goed en fijn in mijn droom.

Het ijzeren tuinhekje onder het raam maakt een piepend, knarsend geluid zoals alleen ijzeren tuinhekjes kunnen maken als ze worden opengedaan. Gevolgd met een zachte dreun tegen de muur, komt het tot stilstand. Voetstappen. Rustig en behoedzaam, zeker en zacht. De geluiden stromen met de opkomende zon en de geluiden van de tjilpende vogels de slaapkamer in. Het is Irene, mijn vrouw die naar haar werk gaat. Ik hoort hoe ze haar Harley start. Met een reutelend geluid komt de sierlijke, glimmende zwarte motor tot leven. De motor stampt zijn eerste herkenbare Harley klappen uit het V-blok. Het gas wordt rustig opengedraaid en vanuit de slaapkamer hoor ik hoe het motorgeluid van onder het raam kleiner wordt. Nog even, nog heel even denk ik. En dan is ze de bocht om en de straat uit. Irene zit rechtop op haar motor. Een mooie vrouw, klein, slank. Een leren broek strak om haar benen en een kort leren wit, zwart, rood nauwsluitende harley jasje. Haar lange bruine haren zijn gebundeld in een buffy hoofddoek en wapperen vrolijk onder haar helm. Een glimlach op haar gezicht. Ze is stoer en lief te gelijk.

De zon schijnt feller. Een verhaal over mooie dingen schrijven, ja dat is wat ik ga doen. Een verhaal over mooie dingen, dat ga ik doen en schrijven. En ik noem het “een verhaal over mooie dingen”.
---

Goedemorgen, pap. Klinkt het slaperig door de gang. “Pap?” Een gaap een geeuw klinken tegelijk met dit enkelvoudige woord maar uitgebreide vraag. Een uitrekkende en strekkende kreun die langzaam het ontwakende lichaam aanzet tot het aanspannen van alle spieren. Gevolgd met een diepe zucht. Wakker worden. “Morgen Max.” Langzaam word ik wakker. Mijn ogen zijn nog dicht terwijl ik vanaf mijn zij rol tot zit op de rand van het bed. Goedemorgen.

Slaperig schuifelt Max over de gang langs de trap. De zon is ook hier al opgestaan. Loom en met geknepen ogen die langzaam open willen gaan, sloft hij naar mij toe. Ik ook naar hem. “dag lieverd” een dikke kroel en ik voel hoe hij slaperig tegen mij aanleunt terwijl ik hem omhels en een kus op zijn kruin duw. “Lekker geslapen?” “Hummm..” een lange kroel kreunzucht. “Goed pap, ik moet nu naar de wc.” Okay jongen. Max is wakker. Ik nog niet. Ik schuifel verder terwijl Max actiever wordt en aankondigt dat hij naar beneden gaat om te eten. Mijn rechteroog is open, mijn linkeroog heeft meer moeite met wakker worden. Aha, daar zijn ze allebei open. De zonnewarmte is voelbaar, fel zichtbaar en mijn ogen worden weer dichtgeknepen. Het ontluikende begin van de dag is nu ook voor mij begonnen. Ik open mijn ogen en kijk in de hal, de trap. In de warme leegte weerkaatsen stofdeeltjes in de zonnestralen die door het raam naar binnenvallen. Ik zie de pracht van de zilveren weerkaatsing en alle kleuren in het heldere licht van de zon. Door het raam kijk ik naar buiten in de tuin. Het is zonnig stil, een klein warm briesje streelt zacht de jonge groene bladeren. Het gras is groen met hier en daar de scherpe schaduwtekening van de bladeren van de bomen. De zwarte tuinstoelen absorberen gretig en voldaan de zonnestralen en warmte. Alsof ze ook wakker worden en zich volladen met de warmte om vandaag volop klaar te staan om mij te laten genieten van hun comfort en warmte. Kom maar! Dit is Technicolor in HDTV density.

---
Ik geniet in de keuken van het aanblik op de kleine grote jongen die aan de lange eettafel zijn Kellogg’s opeet. Een Donald Duck naast zijn kom. Aandachtig lezend voorovergebogen in zijn pyjamaatje neemt hij zijdelings een hap, slurpend en licht smakkend. Genietend van de honingzoete Kellogg’s in de koele witte melk, die zachtjes knarsend in zijn mond een smaakexplosie op kleine schaal veroorzaken. De volgende pagina, linksboven beginnend. Ha, een lach, die Goofy toch, hoe kan hij dat nu doen. Tsss.. een volgende hap. Hij kijkt even op en geniet van de weelderige smaakexplosie.

“Kijk pap” met een halfvolle mond. “Sttt zachtjes.” Bij de geopende achterdeur zijn 2 musjes druk bezig met elkaar. Het ene musje fladdert wild met zijn vleugeltjes heel hard, zijn best te doen om indruk te maken op het meisje. Druk en vol aandacht hipt hij om haar heen. Alleen voor haar. Hij bukt en strekt en fladdert statig en sierlijk een ongelofelijk snelle dans van schijnbewegingen. Dicht bij het musje. Een koolmeesje komt voorbij, landt, kijkt, hipt en vliegt weer op. Het musje heeft het niet gezien, hij kijkt alleen maar naar dat mooie meisjesmusje. Ze vindt het leuk. Ze vindt hem wel leuk. Ze kijkt opgewonden en maakt kleine sprongetjes draaiend van links naar rechts op haar plaats. Af en toe fladdert ze 10 cm omhoog en weer omlaag. Ze tikken elkaar soms plagerig aan of zijn het kusjes? Haar staartvleugeltjes staan gespannen omhoog. Ze hippen allebei tegelijkertijd op in de warme lucht en raken elkaar heel even heel kort aan. Boem of tik. Een momentje van een seconde, zo snel maar in slowmotion een belangrijke eeuwigheid. Ze lijken te lachen en tevreden te zijn. Een ontlading van opwinding, ultiem intiem, opgelucht en intens staan ze even later weer naast elkaar op ongeveer 20 cm afstand. Ze schudt haar veren terwijl ze naast de tuinstoelpoot staat. Ze straalt helemaal en begint met haar snavel haar veren op te maken. Het mannetje tjilpt en kijkt liefdevol naar haar en om zich heen. En dan vliegt hij weg op zoek naar takjes.

“Hu, grappig.” Zegt Max.
---

Het water kookt. De waterkoker tikt af en is klaar. Aandachtig schenk ik rustig en bedachtzaam een glas in. Helder water, heet en warm in een theeglas draait en kolkt het. Een luchtbelletje ontsnapt van ergens in de woelende watermassa omhoog en plopt aan de oppervlakte open. Plop. Het glas beslaat en wordt warm. De hitte van het water vult het glas met een pittige en krachtige energie. Zichtbaar is de krachtige energiestroom die als stoom van het water afdampt. Het glas wordt warm en ontwaakt door de hitte. Door het doorzichtige water kan ik het doorzichtige glas zien. Ik kan zien als het vol is. Ik kan het helder waarnemen. Ik proef en ruik de moleculen die in het water verscholen zitten. Het water komt tot bedaren, komt tot rust.

Naast het water neem ik een donkerbruine cracker en een licht beschuitje met kaas. Op een bordje. Mijn ontbijt. De kaas en de cracker, zout en zoet, zacht en hard vormen een weldaad van smaak en kracht. Bij iedere hap veranderd de onafhankelijkheid van de cracker en de kaas. Bij iedere kauw spatten de smaken open onder het gekraak. De smaak wordt intenser en de energie wordt krachtiger. Ik kauw en geniet. Het hete water drink ik behoedzaam met kleine slokjes maar grote hoeveelheid. De hitte en neutrale doorzichtigheid van het water versterkt de smaak en vormt alles tot een.

Ik neem mijn volgende hap. Mooie dingen.

Annoniem

In volledige annonimiteit ben ik vandaag verbleven. Er was niets dat mij kon zien en toch heb ik het begrepen. Ik zag alles steeds opnieuw met mijn ogen open. Hoe wonderlijk is het alles dat steeds opnieuw onveranderd anders is.  Er was alles dat mij kon zien en er was alles dat ik kon zien. Er is niets wat ik waarneem maar alles wat ik voor waar neem. Wat waar is is hoe ik zie. Met ogen open of dicht. 
In annonimiteit ben ik verbleven en ik hoop dat ik dat jou ook ooit kan geven.

leegte is vorm, vorm is leegte.

Buiten de vorm is er leegte. In de leegte vind ik misschien nirvana.

Door te mediteren op vorm ontstaat leegte, begrijp ik nu.

Met single point of mind meditatie ervaar ik dat er geen vorm is. Met single point of mind meditatie mediteer ik met open ogen op één punt bijvoorbeeld op een bloem, steen, muur o.i.d. door deze concentratie merk ik dat er geen vorm is, maar dat ik invulling geef aan hetgeen ik zie, voel, merk of denk.

De vorm verandert niet, de vorm wordt alleen gevormd door mij. Als ik geen vorm geef aan mijn single point of mind of object, dan is er alleen leegte. Onmenselijke leegte.

In deze leegte is warmte, is bliss. Innerlijke bliss is verbondenheid met alles en iedereen.

Buddhanature.

Gelukkig

Tijdens een kort samenzijn met Tulku Lobsang Rinpochee deze week heb ik weer een simpel maar bijzonder inzicht gekregen. Tijdens de Guru Yoga retraite kon ik maar één dag aanwezig zijn. Tulku vond het goed dat ik zijn lectures die dag bijwoonde. Zijn lecture ging over onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen in je leermeesters. In het boeddhisme kan alles en iedereen je leermeester zijn, maar je kiest voor een "rootmaster", iemand die jou de darhma bijbrengt.

Op het moment dat ik zeg wat ik het liefste wil, antwoord ik oprecht "gelukkig willen zijn." Het gelukkig zijn is een dagelijkse doel dat ik (en velen met mij denk ik) wil bereiken. Toch lukt dit niet altijd: Iedere dag gelukkig zijn. Waarom? Waarom hebben problemen voorrang en obstakels onze aandacht? Waarom zijn we zo gefocust op problemen en oplossingen? Waarom terughoudend in plaats van liefde? Is onvoorwaardelijke liefde gelimiteerd?

We spreken over een geluksmomentje. Waarom gunnen we ons niet meer dan alleen een momentje? Waarom durfen we niet langer te genieten van gelukkig zijn? Waar is het vertrouwen om gelukkig te durven te zijn. Waar is het vertrouwen om te durven te tonen dat je gelukkig bent?

Op het moment dat ik zeg dat ik gelukkig wil zijn, dan ervaar ik heel even het geluksgevoel, maar vooral tegelijkertijd het lijden van het juist ontbreken van het gelukkig zijn. Want op het moment dat ik zeg "ik wil" impliceer ik automatisch dat ik het nog niet heb en dus nog niet compleet ben. Of ik heb het al wel maar ik ben bang om het kwijt te raken. (ik wil het zo graag vasthouden.)
Het probleem wat ik dus ervaar is niet de mate van gelukkig zijn, maar vooral het probleem van "het willen".

Willen en verlangen zijn niet gelijk: verlangen is vanuit liefde, willen is vanuit hebben.

Zodra ik stop met willen, realiseer ik alles wat ik verlang en ben. Dan realiseer ik dat ik al liefde heb en ook al gelukkig ben. Waarom zou ik dan meer willen, als ik het al heb? Ik verlang vanuit liefde naar liefde door liefde te geven. Waarom niet?

Live simply, then its more easy to see.

"Volg ik mijn eigen pad of vorm ik mijn eigen pad?

Het is alweer ruim 3 maanden geleden dat ik mijn laatste blog hebt geplaatst. Hoge pieken en diepe dalen hebben elkaar afgewisseld. De wereld draait door, dat is één ding dat zeker is.

Zoals zo vaak wordt gezegd is het doel niet de weg maar de weg op zich zelf is het doel. De weg, je pad, mijn pad is het doel, is het geluk, is het dagelijks geluk. Heel positief en heel erg waar.

Mijn pad is waar ik mij nu op begeef en wat ik nu doe. Dus ook diepe dalen en hoge pieken laat ik toe op mijn pad. Waarom? hoe verstandelijk de geest ook mag zijn en hoe goed ik mijn intuitie ontwikkel, hoe actief ik ook ben of hoe stil ik mij ook voel. Altijd zijn er diepe dalen en hoge pieken.

Maar ook dit is balans denk ik dan.

Balans is gelijkwaardig, gelijkmoedig..maar ook diepe dalen en hoge pieken.

Mijn blog heb ik destijds opgestart om te kijken waar mijn "next step" naar toe zal leiden. Er is veel veranderd in die tijd. Ook al lijkt het soms van niet en dit is precies wat ik bedoel.

Ik heb veel nieuwe mensen, kennissen en vrienden ontmoet en gekregen. Ook inzicht en ontwikkeling heb ik gekregen.

Toch heb ik het gevoel dat er geen vooruitgang is geweest. Wat is er feitelijk veranderd? Ik heb hier lang over na moeten denken waarom ik dit zo voel. Inmiddels denk ik dat ik een antwoord weet waar dit gevoel vandaan kom.

Mijn groei op gebied van persoonlijke ontwikkeling en inzicht is enorm. Ruim 2 jaar lang heb ik de tijd gehad om er intensief mee bezig te zijn. Veel tijd heb ik besteed aan oefeningen, meditaties, lezen van veel boeken en ook veel mensen gesproken en ontmoet. Dit alles heeft mij bevestiging gegeven en ook heel veel nieuwe inzichten. Ik weet nu veel meer en ik ben zeker nog niet uitgeleerd.

Waar komt dan nu het gevoel vandaan dat ik geen vooruitgang heb geboekt? Duizenden boeken, lezingen, films, personen, cursussen, opleidingen en miljoenen mensen...allemaal weten ze het te zeggen: geluk is doen wat je wilt doen, luisteren naar je innerlijk ik, genieten van de weg, accepteren wat er is...

Je weet het pas als je het ervaart denk ik. Hoge pieken en diepe dalen. Diepe dalen:
Ik denk dat dit te maken heeft met mijn aangeleerde westerse economische kijk en de invloed op mijn innerlijke ik.

The next step, een carriere switch, doen wat je hart je ingeeft....Mijn goede en persoonlijke ontwikkeling heeft mij absoluut geen financieel voordeel opgeleverd. Niks, nada, noppes.

Geld maakt niet gelukkig, maar kan het zorgen voor hoge pieken en diepe dalen.

Raar is dat juist dit gevoel vooral tijdens diepe dalen overheerst. Of zorgt deze financiele gedachte juist voor deze diepe dalen? Durf ik het financiele gedachte los te laten? Durf ik niet meer te streven naar financiele winst? financiele onafhankelijkheid? Al 2 jaar leef ik zonder financiele winst..en ik leef nog steeds.

Mensen vragen mij altijd.."en wat doe je nu voor werk?"..maatschappelijke status en persoonlijk succes of zelfs acceptatie wordt toch nog steeds vaak gemeten aan een baan, functie en geld. Logisch, maar toch een beetje raar.

De wereld draait door....of ik het gevoel nu vasthoudt of los laat. Ik heb het inzicht dat ik besta met diepe dalen en hoge pieken ook al leef ik en streef ik naar gelijkmoedigheid.

Wat is het belangrijkste wat ik nu weet? Stel je zelf de vraag: "Volg ik mijn eigen pad of vorm ik mijn pad?". Ik....? Ik vorm mijn eigen pad.
Steeds vaker zie ik hoe de wereld draait en draait..en dat is toch vooral heel mooi.

Angel

This song I realy like to play. It's from Jack Johnson. The lyrics are great. It reminds me that all small things that gives me hapinnes are smaller and closer then I think. Its not so good performed by my, but its from a good hart. ;-)



I've got an angel,
she doesn't wear any wings,
she wears a hart that could melt my own,
she wears a smile that makes me wanna sing.

She gives me presents with her presence alone
she gives me everything that i could wish for
she gives kisses on the lips
just for coming home

she can make angels
I've seen it with my own eyes
So you got to be carefull when you find good love
cos them angels will just keep on multiplying

but you're so busy changing the world,
while just one smile can change all that of mine..
we share the same soul... we share the same soul..
Soulmates..ou bien

Alles is er al.

Als ik naar buiten kijk, dan realiseer ik mij dat alles er al is.
Alles wat er moet zijn is er al. Alles wat gebeurt, gebeurt al.
Alles is er al.

Als ik naar binnen kijk voel ik dat alles er al is.
Alles wat er moet zijn is er al. Alles wat gebeurt, gebeurt al.
Alles is er al.

Ik ben er en alles is er.
In dit alles ben ik en doe ik mee, omdat alles er al is en alles al gebeurt.

Ik hoef het alleen te realiseren.
Ik ben en alles is.