leegte is vorm, vorm is leegte.

Buiten de vorm is er leegte. In de leegte vind ik misschien nirvana.

Door te mediteren op vorm ontstaat leegte, begrijp ik nu.

Met single point of mind meditatie ervaar ik dat er geen vorm is. Met single point of mind meditatie mediteer ik met open ogen op één punt bijvoorbeeld op een bloem, steen, muur o.i.d. door deze concentratie merk ik dat er geen vorm is, maar dat ik invulling geef aan hetgeen ik zie, voel, merk of denk.

De vorm verandert niet, de vorm wordt alleen gevormd door mij. Als ik geen vorm geef aan mijn single point of mind of object, dan is er alleen leegte. Onmenselijke leegte.

In deze leegte is warmte, is bliss. Innerlijke bliss is verbondenheid met alles en iedereen.

Buddhanature.

Gelukkig

Tijdens een kort samenzijn met Tulku Lobsang Rinpochee deze week heb ik weer een simpel maar bijzonder inzicht gekregen. Tijdens de Guru Yoga retraite kon ik maar één dag aanwezig zijn. Tulku vond het goed dat ik zijn lectures die dag bijwoonde. Zijn lecture ging over onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen in je leermeesters. In het boeddhisme kan alles en iedereen je leermeester zijn, maar je kiest voor een "rootmaster", iemand die jou de darhma bijbrengt.

Op het moment dat ik zeg wat ik het liefste wil, antwoord ik oprecht "gelukkig willen zijn." Het gelukkig zijn is een dagelijkse doel dat ik (en velen met mij denk ik) wil bereiken. Toch lukt dit niet altijd: Iedere dag gelukkig zijn. Waarom? Waarom hebben problemen voorrang en obstakels onze aandacht? Waarom zijn we zo gefocust op problemen en oplossingen? Waarom terughoudend in plaats van liefde? Is onvoorwaardelijke liefde gelimiteerd?

We spreken over een geluksmomentje. Waarom gunnen we ons niet meer dan alleen een momentje? Waarom durfen we niet langer te genieten van gelukkig zijn? Waar is het vertrouwen om gelukkig te durven te zijn. Waar is het vertrouwen om te durven te tonen dat je gelukkig bent?

Op het moment dat ik zeg dat ik gelukkig wil zijn, dan ervaar ik heel even het geluksgevoel, maar vooral tegelijkertijd het lijden van het juist ontbreken van het gelukkig zijn. Want op het moment dat ik zeg "ik wil" impliceer ik automatisch dat ik het nog niet heb en dus nog niet compleet ben. Of ik heb het al wel maar ik ben bang om het kwijt te raken. (ik wil het zo graag vasthouden.)
Het probleem wat ik dus ervaar is niet de mate van gelukkig zijn, maar vooral het probleem van "het willen".

Willen en verlangen zijn niet gelijk: verlangen is vanuit liefde, willen is vanuit hebben.

Zodra ik stop met willen, realiseer ik alles wat ik verlang en ben. Dan realiseer ik dat ik al liefde heb en ook al gelukkig ben. Waarom zou ik dan meer willen, als ik het al heb? Ik verlang vanuit liefde naar liefde door liefde te geven. Waarom niet?

Live simply, then its more easy to see.