Een verhaal over mooie dingen

Een verhaal over mooie dingen.
Nog even, nog heel, heel even. Dacht ik terwijl ik langzaam wakker werd. Tussen de bladeren van de bomen voor het huis vallen de zonnestralen binnen via het grote slaapkamerraam. Diffuus helder licht filtert tussen de gordijnen. Door mijn oogleden voelt ik hoe de goudgele ochtendgloed de kamer met warmte vervuld. Het is nog vroeg, frisjes en aangenaam warm tegelijk. Het geluid van verre auto’s en dichtbij tjilpende vogels en koerende duiven bereikt mij langzaam terwijl ik nog in bed ligt. “Nog even blijven liggen”, denkt ik en mijn droom en droomgevoel vasthouden. Het is zo mooi, zo rustig, warm. Waar ik droom. Een glimlach verschijnt op mjn gezicht, in mijn droom. Ik druk me nog iets dieper in mijn kussen. Het voelt zo goed en fijn in mijn droom.

Het ijzeren tuinhekje onder het raam maakt een piepend, knarsend geluid zoals alleen ijzeren tuinhekjes kunnen maken als ze worden opengedaan. Gevolgd met een zachte dreun tegen de muur, komt het tot stilstand. Voetstappen. Rustig en behoedzaam, zeker en zacht. De geluiden stromen met de opkomende zon en de geluiden van de tjilpende vogels de slaapkamer in. Het is Irene, mijn vrouw die naar haar werk gaat. Ik hoort hoe ze haar Harley start. Met een reutelend geluid komt de sierlijke, glimmende zwarte motor tot leven. De motor stampt zijn eerste herkenbare Harley klappen uit het V-blok. Het gas wordt rustig opengedraaid en vanuit de slaapkamer hoor ik hoe het motorgeluid van onder het raam kleiner wordt. Nog even, nog heel even denk ik. En dan is ze de bocht om en de straat uit. Irene zit rechtop op haar motor. Een mooie vrouw, klein, slank. Een leren broek strak om haar benen en een kort leren wit, zwart, rood nauwsluitende harley jasje. Haar lange bruine haren zijn gebundeld in een buffy hoofddoek en wapperen vrolijk onder haar helm. Een glimlach op haar gezicht. Ze is stoer en lief te gelijk.

De zon schijnt feller. Een verhaal over mooie dingen schrijven, ja dat is wat ik ga doen. Een verhaal over mooie dingen, dat ga ik doen en schrijven. En ik noem het “een verhaal over mooie dingen”.
---

Goedemorgen, pap. Klinkt het slaperig door de gang. “Pap?” Een gaap een geeuw klinken tegelijk met dit enkelvoudige woord maar uitgebreide vraag. Een uitrekkende en strekkende kreun die langzaam het ontwakende lichaam aanzet tot het aanspannen van alle spieren. Gevolgd met een diepe zucht. Wakker worden. “Morgen Max.” Langzaam word ik wakker. Mijn ogen zijn nog dicht terwijl ik vanaf mijn zij rol tot zit op de rand van het bed. Goedemorgen.

Slaperig schuifelt Max over de gang langs de trap. De zon is ook hier al opgestaan. Loom en met geknepen ogen die langzaam open willen gaan, sloft hij naar mij toe. Ik ook naar hem. “dag lieverd” een dikke kroel en ik voel hoe hij slaperig tegen mij aanleunt terwijl ik hem omhels en een kus op zijn kruin duw. “Lekker geslapen?” “Hummm..” een lange kroel kreunzucht. “Goed pap, ik moet nu naar de wc.” Okay jongen. Max is wakker. Ik nog niet. Ik schuifel verder terwijl Max actiever wordt en aankondigt dat hij naar beneden gaat om te eten. Mijn rechteroog is open, mijn linkeroog heeft meer moeite met wakker worden. Aha, daar zijn ze allebei open. De zonnewarmte is voelbaar, fel zichtbaar en mijn ogen worden weer dichtgeknepen. Het ontluikende begin van de dag is nu ook voor mij begonnen. Ik open mijn ogen en kijk in de hal, de trap. In de warme leegte weerkaatsen stofdeeltjes in de zonnestralen die door het raam naar binnenvallen. Ik zie de pracht van de zilveren weerkaatsing en alle kleuren in het heldere licht van de zon. Door het raam kijk ik naar buiten in de tuin. Het is zonnig stil, een klein warm briesje streelt zacht de jonge groene bladeren. Het gras is groen met hier en daar de scherpe schaduwtekening van de bladeren van de bomen. De zwarte tuinstoelen absorberen gretig en voldaan de zonnestralen en warmte. Alsof ze ook wakker worden en zich volladen met de warmte om vandaag volop klaar te staan om mij te laten genieten van hun comfort en warmte. Kom maar! Dit is Technicolor in HDTV density.

---
Ik geniet in de keuken van het aanblik op de kleine grote jongen die aan de lange eettafel zijn Kellogg’s opeet. Een Donald Duck naast zijn kom. Aandachtig lezend voorovergebogen in zijn pyjamaatje neemt hij zijdelings een hap, slurpend en licht smakkend. Genietend van de honingzoete Kellogg’s in de koele witte melk, die zachtjes knarsend in zijn mond een smaakexplosie op kleine schaal veroorzaken. De volgende pagina, linksboven beginnend. Ha, een lach, die Goofy toch, hoe kan hij dat nu doen. Tsss.. een volgende hap. Hij kijkt even op en geniet van de weelderige smaakexplosie.

“Kijk pap” met een halfvolle mond. “Sttt zachtjes.” Bij de geopende achterdeur zijn 2 musjes druk bezig met elkaar. Het ene musje fladdert wild met zijn vleugeltjes heel hard, zijn best te doen om indruk te maken op het meisje. Druk en vol aandacht hipt hij om haar heen. Alleen voor haar. Hij bukt en strekt en fladdert statig en sierlijk een ongelofelijk snelle dans van schijnbewegingen. Dicht bij het musje. Een koolmeesje komt voorbij, landt, kijkt, hipt en vliegt weer op. Het musje heeft het niet gezien, hij kijkt alleen maar naar dat mooie meisjesmusje. Ze vindt het leuk. Ze vindt hem wel leuk. Ze kijkt opgewonden en maakt kleine sprongetjes draaiend van links naar rechts op haar plaats. Af en toe fladdert ze 10 cm omhoog en weer omlaag. Ze tikken elkaar soms plagerig aan of zijn het kusjes? Haar staartvleugeltjes staan gespannen omhoog. Ze hippen allebei tegelijkertijd op in de warme lucht en raken elkaar heel even heel kort aan. Boem of tik. Een momentje van een seconde, zo snel maar in slowmotion een belangrijke eeuwigheid. Ze lijken te lachen en tevreden te zijn. Een ontlading van opwinding, ultiem intiem, opgelucht en intens staan ze even later weer naast elkaar op ongeveer 20 cm afstand. Ze schudt haar veren terwijl ze naast de tuinstoelpoot staat. Ze straalt helemaal en begint met haar snavel haar veren op te maken. Het mannetje tjilpt en kijkt liefdevol naar haar en om zich heen. En dan vliegt hij weg op zoek naar takjes.

“Hu, grappig.” Zegt Max.
---

Het water kookt. De waterkoker tikt af en is klaar. Aandachtig schenk ik rustig en bedachtzaam een glas in. Helder water, heet en warm in een theeglas draait en kolkt het. Een luchtbelletje ontsnapt van ergens in de woelende watermassa omhoog en plopt aan de oppervlakte open. Plop. Het glas beslaat en wordt warm. De hitte van het water vult het glas met een pittige en krachtige energie. Zichtbaar is de krachtige energiestroom die als stoom van het water afdampt. Het glas wordt warm en ontwaakt door de hitte. Door het doorzichtige water kan ik het doorzichtige glas zien. Ik kan zien als het vol is. Ik kan het helder waarnemen. Ik proef en ruik de moleculen die in het water verscholen zitten. Het water komt tot bedaren, komt tot rust.

Naast het water neem ik een donkerbruine cracker en een licht beschuitje met kaas. Op een bordje. Mijn ontbijt. De kaas en de cracker, zout en zoet, zacht en hard vormen een weldaad van smaak en kracht. Bij iedere hap veranderd de onafhankelijkheid van de cracker en de kaas. Bij iedere kauw spatten de smaken open onder het gekraak. De smaak wordt intenser en de energie wordt krachtiger. Ik kauw en geniet. Het hete water drink ik behoedzaam met kleine slokjes maar grote hoeveelheid. De hitte en neutrale doorzichtigheid van het water versterkt de smaak en vormt alles tot een.

Ik neem mijn volgende hap. Mooie dingen.

Annoniem

In volledige annonimiteit ben ik vandaag verbleven. Er was niets dat mij kon zien en toch heb ik het begrepen. Ik zag alles steeds opnieuw met mijn ogen open. Hoe wonderlijk is het alles dat steeds opnieuw onveranderd anders is.  Er was alles dat mij kon zien en er was alles dat ik kon zien. Er is niets wat ik waarneem maar alles wat ik voor waar neem. Wat waar is is hoe ik zie. Met ogen open of dicht. 
In annonimiteit ben ik verbleven en ik hoop dat ik dat jou ook ooit kan geven.