Maar stil is vaak juist goed. Recent ben ik weer een paar weken in retraite geweest in Zwitserland. Letterlijk hoog in de bergen, tussen de wolken in de stralende zon of soms gehuld in dikke mist en soms met dikke onweersbuien met heldere bliksemschichten die vanuit de wolken voor je raam langschieten naar het dal beneden.
stilte..Stil wordt je als je uitzicht vanuit je kamer bestaat uit de beruchte noordwand van de Eiger en iets verder op de Jungfraujoch en direct vlak voor je de Mönch..
In de twee weken tijd stond ik op om 5.15 uur om om 5.30 met een paar studenten Tsa Lung oefeningen te doen, voordat de eerste lessen met Lama Lobsang om 6.30 begonnen. Om 5.15 is het stil en ontwaakt de dag onder het toeziend oog van de 3 bergen Eiger, Mönch en de Jungfraujoch. Achter mij bevond zich een 4e berg: de Schilthorn.
Deze retreat heb ik mijn lesbevoegdheid gehaald voor Lu Jong (yoga) en Kum Nye (massage). Maar vooral de stilte heb ik behaald. Door de stilte stond alles stil en was alles tegelijkertijd dynamisch in beweging. Bewuster in het moment waardoor alles nog intenser is in het bijzijn van de natuur tussen 4 grote bergen in op een hoogte van 1650 meter.
Compassie en liefde is iets wat natuurlijk is en toch zo ongrijpbaar, duidelijk en logisch maar een verrassing als je het ontdekt. Ik weet nu wat compassie is .. en ik had er niet voor naar een berg hoeven te gaan..het zat niet in die bergen, maar altijd al in mijzelf. Alleen heb je soms hulp nodig van iemand of iets om het te openen, misschien was het wel Lama-la, een mede-student of toch die berg.Compassie en liefde kan je niet vastleggen, beschrijven of schilderen. Alleen in stilte kan je het zachtjes horen, zien, ruiken, proeven en voelen.
Een stille liefde, een stille compassie,
een stilte.
