Zwitserland

Net terug van mijn retraite bij Tulku Lobsang in Zwisterland.

Hoe wonderlijk is liefde? Hoe sterk kan het zijn? Hoe kwetsbaar kan het zijn? Onvergetelijk hoe wijs wijsheid is.

Deze retraite was bijzonder. Moedig en liefdevol. Hard en zacht. Duidelijk en verwarrend. Wat is realiteit? Hoe kan je verlangen naar niet-verlangen? Is liefde lijden? Is de waarheid een leugen? Alles is één. Alles is een leermeester. Alles is liefde.

Toen ik deze weblog begon sprak ik dat dit misschien wel een bijzonder verhaal kon worden. Bijzonder is het zeker. Mijn vorige weblog sprak ik dat ik een verhaal wilde schrijven. een verhaal over mooie dingen. Mooi is het zeker.

Iedere dag ben ik de schrijver van mijn leven: mijn levensverhaal, liefdesverhaal, thriller, drama of grappig verhaal. Ik schrijf mijn verhaal.

Vandaag is het verleden en de toekomst. Daarom schrijf ik nu mijn verhaal.

Een verhaal over mooie dingen

Een verhaal over mooie dingen.
Nog even, nog heel, heel even. Dacht ik terwijl ik langzaam wakker werd. Tussen de bladeren van de bomen voor het huis vallen de zonnestralen binnen via het grote slaapkamerraam. Diffuus helder licht filtert tussen de gordijnen. Door mijn oogleden voelt ik hoe de goudgele ochtendgloed de kamer met warmte vervuld. Het is nog vroeg, frisjes en aangenaam warm tegelijk. Het geluid van verre auto’s en dichtbij tjilpende vogels en koerende duiven bereikt mij langzaam terwijl ik nog in bed ligt. “Nog even blijven liggen”, denkt ik en mijn droom en droomgevoel vasthouden. Het is zo mooi, zo rustig, warm. Waar ik droom. Een glimlach verschijnt op mjn gezicht, in mijn droom. Ik druk me nog iets dieper in mijn kussen. Het voelt zo goed en fijn in mijn droom.

Het ijzeren tuinhekje onder het raam maakt een piepend, knarsend geluid zoals alleen ijzeren tuinhekjes kunnen maken als ze worden opengedaan. Gevolgd met een zachte dreun tegen de muur, komt het tot stilstand. Voetstappen. Rustig en behoedzaam, zeker en zacht. De geluiden stromen met de opkomende zon en de geluiden van de tjilpende vogels de slaapkamer in. Het is Irene, mijn vrouw die naar haar werk gaat. Ik hoort hoe ze haar Harley start. Met een reutelend geluid komt de sierlijke, glimmende zwarte motor tot leven. De motor stampt zijn eerste herkenbare Harley klappen uit het V-blok. Het gas wordt rustig opengedraaid en vanuit de slaapkamer hoor ik hoe het motorgeluid van onder het raam kleiner wordt. Nog even, nog heel even denk ik. En dan is ze de bocht om en de straat uit. Irene zit rechtop op haar motor. Een mooie vrouw, klein, slank. Een leren broek strak om haar benen en een kort leren wit, zwart, rood nauwsluitende harley jasje. Haar lange bruine haren zijn gebundeld in een buffy hoofddoek en wapperen vrolijk onder haar helm. Een glimlach op haar gezicht. Ze is stoer en lief te gelijk.

De zon schijnt feller. Een verhaal over mooie dingen schrijven, ja dat is wat ik ga doen. Een verhaal over mooie dingen, dat ga ik doen en schrijven. En ik noem het “een verhaal over mooie dingen”.
---

Goedemorgen, pap. Klinkt het slaperig door de gang. “Pap?” Een gaap een geeuw klinken tegelijk met dit enkelvoudige woord maar uitgebreide vraag. Een uitrekkende en strekkende kreun die langzaam het ontwakende lichaam aanzet tot het aanspannen van alle spieren. Gevolgd met een diepe zucht. Wakker worden. “Morgen Max.” Langzaam word ik wakker. Mijn ogen zijn nog dicht terwijl ik vanaf mijn zij rol tot zit op de rand van het bed. Goedemorgen.

Slaperig schuifelt Max over de gang langs de trap. De zon is ook hier al opgestaan. Loom en met geknepen ogen die langzaam open willen gaan, sloft hij naar mij toe. Ik ook naar hem. “dag lieverd” een dikke kroel en ik voel hoe hij slaperig tegen mij aanleunt terwijl ik hem omhels en een kus op zijn kruin duw. “Lekker geslapen?” “Hummm..” een lange kroel kreunzucht. “Goed pap, ik moet nu naar de wc.” Okay jongen. Max is wakker. Ik nog niet. Ik schuifel verder terwijl Max actiever wordt en aankondigt dat hij naar beneden gaat om te eten. Mijn rechteroog is open, mijn linkeroog heeft meer moeite met wakker worden. Aha, daar zijn ze allebei open. De zonnewarmte is voelbaar, fel zichtbaar en mijn ogen worden weer dichtgeknepen. Het ontluikende begin van de dag is nu ook voor mij begonnen. Ik open mijn ogen en kijk in de hal, de trap. In de warme leegte weerkaatsen stofdeeltjes in de zonnestralen die door het raam naar binnenvallen. Ik zie de pracht van de zilveren weerkaatsing en alle kleuren in het heldere licht van de zon. Door het raam kijk ik naar buiten in de tuin. Het is zonnig stil, een klein warm briesje streelt zacht de jonge groene bladeren. Het gras is groen met hier en daar de scherpe schaduwtekening van de bladeren van de bomen. De zwarte tuinstoelen absorberen gretig en voldaan de zonnestralen en warmte. Alsof ze ook wakker worden en zich volladen met de warmte om vandaag volop klaar te staan om mij te laten genieten van hun comfort en warmte. Kom maar! Dit is Technicolor in HDTV density.

---
Ik geniet in de keuken van het aanblik op de kleine grote jongen die aan de lange eettafel zijn Kellogg’s opeet. Een Donald Duck naast zijn kom. Aandachtig lezend voorovergebogen in zijn pyjamaatje neemt hij zijdelings een hap, slurpend en licht smakkend. Genietend van de honingzoete Kellogg’s in de koele witte melk, die zachtjes knarsend in zijn mond een smaakexplosie op kleine schaal veroorzaken. De volgende pagina, linksboven beginnend. Ha, een lach, die Goofy toch, hoe kan hij dat nu doen. Tsss.. een volgende hap. Hij kijkt even op en geniet van de weelderige smaakexplosie.

“Kijk pap” met een halfvolle mond. “Sttt zachtjes.” Bij de geopende achterdeur zijn 2 musjes druk bezig met elkaar. Het ene musje fladdert wild met zijn vleugeltjes heel hard, zijn best te doen om indruk te maken op het meisje. Druk en vol aandacht hipt hij om haar heen. Alleen voor haar. Hij bukt en strekt en fladdert statig en sierlijk een ongelofelijk snelle dans van schijnbewegingen. Dicht bij het musje. Een koolmeesje komt voorbij, landt, kijkt, hipt en vliegt weer op. Het musje heeft het niet gezien, hij kijkt alleen maar naar dat mooie meisjesmusje. Ze vindt het leuk. Ze vindt hem wel leuk. Ze kijkt opgewonden en maakt kleine sprongetjes draaiend van links naar rechts op haar plaats. Af en toe fladdert ze 10 cm omhoog en weer omlaag. Ze tikken elkaar soms plagerig aan of zijn het kusjes? Haar staartvleugeltjes staan gespannen omhoog. Ze hippen allebei tegelijkertijd op in de warme lucht en raken elkaar heel even heel kort aan. Boem of tik. Een momentje van een seconde, zo snel maar in slowmotion een belangrijke eeuwigheid. Ze lijken te lachen en tevreden te zijn. Een ontlading van opwinding, ultiem intiem, opgelucht en intens staan ze even later weer naast elkaar op ongeveer 20 cm afstand. Ze schudt haar veren terwijl ze naast de tuinstoelpoot staat. Ze straalt helemaal en begint met haar snavel haar veren op te maken. Het mannetje tjilpt en kijkt liefdevol naar haar en om zich heen. En dan vliegt hij weg op zoek naar takjes.

“Hu, grappig.” Zegt Max.
---

Het water kookt. De waterkoker tikt af en is klaar. Aandachtig schenk ik rustig en bedachtzaam een glas in. Helder water, heet en warm in een theeglas draait en kolkt het. Een luchtbelletje ontsnapt van ergens in de woelende watermassa omhoog en plopt aan de oppervlakte open. Plop. Het glas beslaat en wordt warm. De hitte van het water vult het glas met een pittige en krachtige energie. Zichtbaar is de krachtige energiestroom die als stoom van het water afdampt. Het glas wordt warm en ontwaakt door de hitte. Door het doorzichtige water kan ik het doorzichtige glas zien. Ik kan zien als het vol is. Ik kan het helder waarnemen. Ik proef en ruik de moleculen die in het water verscholen zitten. Het water komt tot bedaren, komt tot rust.

Naast het water neem ik een donkerbruine cracker en een licht beschuitje met kaas. Op een bordje. Mijn ontbijt. De kaas en de cracker, zout en zoet, zacht en hard vormen een weldaad van smaak en kracht. Bij iedere hap veranderd de onafhankelijkheid van de cracker en de kaas. Bij iedere kauw spatten de smaken open onder het gekraak. De smaak wordt intenser en de energie wordt krachtiger. Ik kauw en geniet. Het hete water drink ik behoedzaam met kleine slokjes maar grote hoeveelheid. De hitte en neutrale doorzichtigheid van het water versterkt de smaak en vormt alles tot een.

Ik neem mijn volgende hap. Mooie dingen.

Annoniem

In volledige annonimiteit ben ik vandaag verbleven. Er was niets dat mij kon zien en toch heb ik het begrepen. Ik zag alles steeds opnieuw met mijn ogen open. Hoe wonderlijk is het alles dat steeds opnieuw onveranderd anders is.  Er was alles dat mij kon zien en er was alles dat ik kon zien. Er is niets wat ik waarneem maar alles wat ik voor waar neem. Wat waar is is hoe ik zie. Met ogen open of dicht. 
In annonimiteit ben ik verbleven en ik hoop dat ik dat jou ook ooit kan geven.

leegte is vorm, vorm is leegte.

Buiten de vorm is er leegte. In de leegte vind ik misschien nirvana.

Door te mediteren op vorm ontstaat leegte, begrijp ik nu.

Met single point of mind meditatie ervaar ik dat er geen vorm is. Met single point of mind meditatie mediteer ik met open ogen op één punt bijvoorbeeld op een bloem, steen, muur o.i.d. door deze concentratie merk ik dat er geen vorm is, maar dat ik invulling geef aan hetgeen ik zie, voel, merk of denk.

De vorm verandert niet, de vorm wordt alleen gevormd door mij. Als ik geen vorm geef aan mijn single point of mind of object, dan is er alleen leegte. Onmenselijke leegte.

In deze leegte is warmte, is bliss. Innerlijke bliss is verbondenheid met alles en iedereen.

Buddhanature.

Gelukkig

Tijdens een kort samenzijn met Tulku Lobsang Rinpochee deze week heb ik weer een simpel maar bijzonder inzicht gekregen. Tijdens de Guru Yoga retraite kon ik maar één dag aanwezig zijn. Tulku vond het goed dat ik zijn lectures die dag bijwoonde. Zijn lecture ging over onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen in je leermeesters. In het boeddhisme kan alles en iedereen je leermeester zijn, maar je kiest voor een "rootmaster", iemand die jou de darhma bijbrengt.

Op het moment dat ik zeg wat ik het liefste wil, antwoord ik oprecht "gelukkig willen zijn." Het gelukkig zijn is een dagelijkse doel dat ik (en velen met mij denk ik) wil bereiken. Toch lukt dit niet altijd: Iedere dag gelukkig zijn. Waarom? Waarom hebben problemen voorrang en obstakels onze aandacht? Waarom zijn we zo gefocust op problemen en oplossingen? Waarom terughoudend in plaats van liefde? Is onvoorwaardelijke liefde gelimiteerd?

We spreken over een geluksmomentje. Waarom gunnen we ons niet meer dan alleen een momentje? Waarom durfen we niet langer te genieten van gelukkig zijn? Waar is het vertrouwen om gelukkig te durven te zijn. Waar is het vertrouwen om te durven te tonen dat je gelukkig bent?

Op het moment dat ik zeg dat ik gelukkig wil zijn, dan ervaar ik heel even het geluksgevoel, maar vooral tegelijkertijd het lijden van het juist ontbreken van het gelukkig zijn. Want op het moment dat ik zeg "ik wil" impliceer ik automatisch dat ik het nog niet heb en dus nog niet compleet ben. Of ik heb het al wel maar ik ben bang om het kwijt te raken. (ik wil het zo graag vasthouden.)
Het probleem wat ik dus ervaar is niet de mate van gelukkig zijn, maar vooral het probleem van "het willen".

Willen en verlangen zijn niet gelijk: verlangen is vanuit liefde, willen is vanuit hebben.

Zodra ik stop met willen, realiseer ik alles wat ik verlang en ben. Dan realiseer ik dat ik al liefde heb en ook al gelukkig ben. Waarom zou ik dan meer willen, als ik het al heb? Ik verlang vanuit liefde naar liefde door liefde te geven. Waarom niet?

Live simply, then its more easy to see.

"Volg ik mijn eigen pad of vorm ik mijn eigen pad?

Het is alweer ruim 3 maanden geleden dat ik mijn laatste blog hebt geplaatst. Hoge pieken en diepe dalen hebben elkaar afgewisseld. De wereld draait door, dat is één ding dat zeker is.

Zoals zo vaak wordt gezegd is het doel niet de weg maar de weg op zich zelf is het doel. De weg, je pad, mijn pad is het doel, is het geluk, is het dagelijks geluk. Heel positief en heel erg waar.

Mijn pad is waar ik mij nu op begeef en wat ik nu doe. Dus ook diepe dalen en hoge pieken laat ik toe op mijn pad. Waarom? hoe verstandelijk de geest ook mag zijn en hoe goed ik mijn intuitie ontwikkel, hoe actief ik ook ben of hoe stil ik mij ook voel. Altijd zijn er diepe dalen en hoge pieken.

Maar ook dit is balans denk ik dan.

Balans is gelijkwaardig, gelijkmoedig..maar ook diepe dalen en hoge pieken.

Mijn blog heb ik destijds opgestart om te kijken waar mijn "next step" naar toe zal leiden. Er is veel veranderd in die tijd. Ook al lijkt het soms van niet en dit is precies wat ik bedoel.

Ik heb veel nieuwe mensen, kennissen en vrienden ontmoet en gekregen. Ook inzicht en ontwikkeling heb ik gekregen.

Toch heb ik het gevoel dat er geen vooruitgang is geweest. Wat is er feitelijk veranderd? Ik heb hier lang over na moeten denken waarom ik dit zo voel. Inmiddels denk ik dat ik een antwoord weet waar dit gevoel vandaan kom.

Mijn groei op gebied van persoonlijke ontwikkeling en inzicht is enorm. Ruim 2 jaar lang heb ik de tijd gehad om er intensief mee bezig te zijn. Veel tijd heb ik besteed aan oefeningen, meditaties, lezen van veel boeken en ook veel mensen gesproken en ontmoet. Dit alles heeft mij bevestiging gegeven en ook heel veel nieuwe inzichten. Ik weet nu veel meer en ik ben zeker nog niet uitgeleerd.

Waar komt dan nu het gevoel vandaan dat ik geen vooruitgang heb geboekt? Duizenden boeken, lezingen, films, personen, cursussen, opleidingen en miljoenen mensen...allemaal weten ze het te zeggen: geluk is doen wat je wilt doen, luisteren naar je innerlijk ik, genieten van de weg, accepteren wat er is...

Je weet het pas als je het ervaart denk ik. Hoge pieken en diepe dalen. Diepe dalen:
Ik denk dat dit te maken heeft met mijn aangeleerde westerse economische kijk en de invloed op mijn innerlijke ik.

The next step, een carriere switch, doen wat je hart je ingeeft....Mijn goede en persoonlijke ontwikkeling heeft mij absoluut geen financieel voordeel opgeleverd. Niks, nada, noppes.

Geld maakt niet gelukkig, maar kan het zorgen voor hoge pieken en diepe dalen.

Raar is dat juist dit gevoel vooral tijdens diepe dalen overheerst. Of zorgt deze financiele gedachte juist voor deze diepe dalen? Durf ik het financiele gedachte los te laten? Durf ik niet meer te streven naar financiele winst? financiele onafhankelijkheid? Al 2 jaar leef ik zonder financiele winst..en ik leef nog steeds.

Mensen vragen mij altijd.."en wat doe je nu voor werk?"..maatschappelijke status en persoonlijk succes of zelfs acceptatie wordt toch nog steeds vaak gemeten aan een baan, functie en geld. Logisch, maar toch een beetje raar.

De wereld draait door....of ik het gevoel nu vasthoudt of los laat. Ik heb het inzicht dat ik besta met diepe dalen en hoge pieken ook al leef ik en streef ik naar gelijkmoedigheid.

Wat is het belangrijkste wat ik nu weet? Stel je zelf de vraag: "Volg ik mijn eigen pad of vorm ik mijn pad?". Ik....? Ik vorm mijn eigen pad.
Steeds vaker zie ik hoe de wereld draait en draait..en dat is toch vooral heel mooi.

Angel

This song I realy like to play. It's from Jack Johnson. The lyrics are great. It reminds me that all small things that gives me hapinnes are smaller and closer then I think. Its not so good performed by my, but its from a good hart. ;-)



I've got an angel,
she doesn't wear any wings,
she wears a hart that could melt my own,
she wears a smile that makes me wanna sing.

She gives me presents with her presence alone
she gives me everything that i could wish for
she gives kisses on the lips
just for coming home

she can make angels
I've seen it with my own eyes
So you got to be carefull when you find good love
cos them angels will just keep on multiplying

but you're so busy changing the world,
while just one smile can change all that of mine..
we share the same soul... we share the same soul..
Soulmates..ou bien

Alles is er al.

Als ik naar buiten kijk, dan realiseer ik mij dat alles er al is.
Alles wat er moet zijn is er al. Alles wat gebeurt, gebeurt al.
Alles is er al.

Als ik naar binnen kijk voel ik dat alles er al is.
Alles wat er moet zijn is er al. Alles wat gebeurt, gebeurt al.
Alles is er al.

Ik ben er en alles is er.
In dit alles ben ik en doe ik mee, omdat alles er al is en alles al gebeurt.

Ik hoef het alleen te realiseren.
Ik ben en alles is.

Het gevoel bij de emotie brengen.

Recent las ik een artikel van een kennis van mij die het had over mindfulness. Zij ontving namelijk een briljante reactie van een buitenlandse vriendin op de vraag of ze mee wilde doen aan een cursus mindfulness: "Why? Isn't your mind already full?"

De essentie van "mindawareness" (zoals ik het heb geleerd) of het überhippe mindfulness, is het reduceren van gedachten (emptiness) en bewust worden van het hier en nu. Door het volgen van je gedachten ben je beter in staat om je emoties te herkennen. Gedachten zijn hersenspinsels uit het verleden of gericht op de toekomst, emoties zijn altijd in het hier en nu. Door het herkennen van emoties weet je wat je gedachten met je doen in het hier en nu. Hierdoor ben je beter in staat om gelijkmatig en gelijkmoedig door het leven te gaan. Maar deze staat is anders dan emotieloos of gevoelloos.

Het gevoel weer bij de emotie brengen. Bijna een contradictie in terminus na mijn studie van vele boeken en meditaties.
Mindawareness is niet vrij van emoties en zeker niet vrij van gevoel.

Soms moet je juist het gevoel weer terug brengen bij de emotie. En dat is een hele andere opgave. Die moeilijker is dan ik dacht.

Met een goede groet Guido

Tom Tom

"Het pad dat je ingaat volgt ook zijn eigen weg."

Afgelopen week heb ik een paar gave dagen mee gemaakt, waarbij de Tom Tom weer behoorlijk nodig was.

Allereerst bracht Tom Tom me donderdag en vrijdag naar de kick-off van mijn nieuwe coach opleiding "Intuïtief coachen". Een inspirerende omgeving, leuke mensen met ieder zijn/haar eigen ambities en achtergronden. Coachen is anders dan adviseren of "therapeuten". Geen advies, maar vooral luisteren, goed luisteren..en heel goed luisteren: dat doe je vooral met je gevoel.

Tuurlijk heeft iedereen een gevoel, maar ik vond het lastig om mijn eigen gevoel te benoemen. Het echte probleem voelen en boven water krijgen. Voor mij zelf vond ik dat lastig? "heb ik een probleem?" mmm...geen idee.

Vrijdagavond samen met Irene naar Baarn.(BBQ in november!). Tom Tom stuurde ons alleen de laatste 50 meter fout. Of was ik het niet eens met Tom Tom, die uiteindelijk toch wel gelijk had?.
Een echte top-avond met een stel goede vrienden van Salt Magazine op een mega-gave moderne woonboot, aan een grote tafel, volop lachen, leuke onderwerpen, muziek en ook de nodige biertjes en wijntjes.

S'avonds overnachtten we bij Jan Tabak in Laren, Tom Tom deed zijn werk niet meteen, hij had last met het zoeken van de satellieten(misschien was hij van slag van het mooie I-podje dat naast hem lag op tafel? of had ik te veel op de knopjes zitten drukken?)

Zaterdagochtend vertrokken we vroeg voor een lezing/workshop bij Lama Tsulrim Allione in Amsterdam. Nu had de Tom Tom een echt probleem! Of hadden Irene en ik een onderling probleem over de Tom Tom? Echt een top lezing en mooie oefeningen: feed your demons insteat of fighting your demons!
De essentie van veel oefeningen die ik inmiddels heb gedaan.

Aansluitend hadden we nog een dinertje met vrienden in Rotterdam. Overigens is Amsterdam toch ook wel een hele mooie stad, Prinsengracht en omgeving, ook nog ff bij een leuke boeddhashop geweest, moet ik zeker nog eens terug gaan). Tom Tom bracht ons in een file op de A13 en stuurde ons toch over de Coolsingel. Zijn schuld dus want ik vond dat een andere route echt beter was. Irene vond Tom Tom (of mij?)ook niet echt slim.

Tijdens het etentje bespraken we met z'n 4-en de afgelopen dagen onder het genot van een wijntje. Op een gegeven moment bracht ik ter sprake dat ik het lastig vond om een probleem bij mijzelf te ontdekken, wat volgens mij ook wel weer een probleem op zich is. Maar ja wat heb je aan zo'n probleem als het geen probleem is? Is het dan een verbeterpunt? Kan je je altijd verbeteren? Is in essentie een verbeterpunt ook een probleem?

Soms heb je een schaduw achter je die iedereen ziet maar jijzelf niet. Je schaduw is er altijd en is ook een onderdeel van jezelf. Je kan het niet scheiden, er voor weg rennen, maar soms kan je je schaduw niet zien en soms kan je donkere schaduw je overheersen. Maar wanneer je je bewust wordt van je schaduw dan realiseer je meteen dat jij degene bent die bepaalt wat je schaduw doet. Het is dan ook fijn dat je vrienden en mensen in je omgeving hebt die zowel jou als je schaduw zien. Net zoals mijn Tom Tom mij helpt de weg te vinden. Net als een coach.

Dit alles ben ik.. me and my shadow samen op pad, de lanen op en de paden in!

Het edele achtvoudig pad.

"If you use a religion: it's oke, but if a religion start using you: it's wrong"

Het edele achtvoudig pad is een waardevolle Dharma lering uit het Boeddhisme. Door bewust aandacht te geven aan deze aspecten en de onderlinge verbondenheid met elkaar te zien, besef je dat geluk vooral door jezelf wordt bepaald.

Juist zien,
juist denken,
juist spreken,
juist handelen,
juiste levensonderhoud,
juiste ijver,
juiste oplettendheid,
juiste concentratie

Een tijdje geleden had ik een gesprek met iemand die erg graag veel van het Boeddhisme wilde weten. Maar dan ook echt bijna alles wilde weten. Ze had al veel boeken gelezen over het boeddhisme, mantra's, meditatie vormen etc. En ze had nog steeds enorm veel vragen.

Ze wilde graag volgens de boeddhistische manier leven en twijfelde of ze het wel allemaal op de juiste manier deed. Iedere dag oefeningen doen lukte niet en ook mediteren vond ze moeilijk. Hierdoor had ze dus nog niet het gevoel dat ze op een boeddhistische manier leefde.

Ik vroeg haar wat ze wilde bereiken. Ze gaf aan dat ze alles juist wilde doen, om er zeker van te zijn dat ze voldeed aan het boeddhisme. Toen vroeg ik haar "wat is voor jou nou juist?" Ze wist hierop geen antwoord te geven.
Ik antwoorde haar "Volgens mij is ieder antwoord op deze vraag juist, want het is jouw intepretatie van juistheid. Onze mate van juistheid is iedere dag anders, door allerlei omstandigheden. Als je hiervan bewust ben, is het al juist."

Wees bewust maar niet te bewust. Iedereen heeft een Boeddha-natuur in zich. Daar hoef je niets voor te doen, alleen bewust van te worden. Het Boeddhisme is er voor jezelf en je helpt jezelf door anderen te helpen. Hier is geen maatstaf voor.

Hapiness: "If you search it, you won't find it. If you found it, don't research it" You already know.

Nying Drod - Warm hart project

Voor de lezers van mijn weblog, wil ik je nog graag informeren over het warm hart project dat door Tulku Lobsang Rinpoche is opgezet.

Op de speciale website www.nyingdrod.org vind je meer informatie over de steun die Tulku Lobsang probeert te geven aan de kinderen, mensen en monniken in Tibet.

Zijn zienswijze is dat hij door het Westen te helpen met inzicht te verkrijgen in het Boeddhisme en toepasbaarheid in het dagelijkse leven, hij automatisch ook het Oosten kan helpen. Een oprechte en eerlijke manier ruil van kennis en geld.

Met het helpen van anderen help je ook je zelf.

Groet Guido
contactpersoon Nying Drod Nederland

Medicine Buddha

This I like to use for my moment of rest, reflecting and to realise all is one.

If I close my eyes, I visualise a Blue Medicine Buddha.

Het dagelijke pad.

Als je iets hebt gekocht, bijvoorbeeld een auto, dan valt het op dat je deze auto steeds vaker op de weg ziet. Herkenbaar?
Zo gaat dit ook met sporten, werk, hobbies, kinderen etc. Zeg maar daar waar je gedachten naar uitgaan, zal het je ook vaker opvallen. Doordat je het onderwerp van je gedachten steeds vaker tegenkomt, krijg je meer informatie, een breder beeld en ook een bredere inzicht of ervaring. Dit inzicht kan dan een negatieve of positieve uitwerking hebben op de oorspronkelijke gedachte. bijvoorbeeld: "het is toch wel een mooie auto" of "je komt deze auto toch wel erg vaak tegen".

Toen ik nog druk bezig was met Funsportpolis.nl focusde ik mij heel sterk op de funsportwereld, surfen, kiten, mountainbiken, snowboarden etc. De lifestyle en alles erop en eraan waren toen voor mij leading. Overal zag en herkende ik deze way of life. Net als een klein kind steeds een vrachtwagen ziet, herkent en dan roept "auto!".

Nu weet ik dat spiritualiteit iets is wat over de hele wereld en bij iedereen al eeuwenlang bestaat. En toch heb ik het gevoel dat het de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is gekomen. Waarbij iedereen ook zijn of haar ervaring wilt bijdragen.

Belangrijk is om te onthouden dat een ervaring iets persoonlijk is, waardoor het nooit beoordeeld kan worden. Een ervaring kan je altijd delen, maar zeker nooit een anders waarheid worden. Dus spirtitualiteit is er altijd al in alle vormen.

Waarom niet?