Hoe komt het toch dat onze gedachte nooit op dezelfde plek is als dat we zelf daadwerkelijk zijn als we eindelijk niets hoeven te doen? Ik bedoel op het moment dat we gaan denken, zijn we altijd bezig met denken aan andere dingen of beoordelen van andere dingen dan het moment. Na de verkoop van mijn bedrijven heb ik ruim 4 maanden vakantie gehad en ook weinig om handen gehad. Het viel mij in de laatste maanden op dat als ik niets hoeft te doen en echt nergens aan hoeft te denken, dat je gedachten toch automatisch gaan denken naar dingen die te maken hebben met de (korte)toekomst of over iets wat al geweest is. Juist als je niets meer hoeft te doen, nergens meer aan te denken en gewoon niets om handen hebt, is het moeilijk om je gedachten echt zuiver op het punt te houden zonder te denken aan wat je nog zou willen doen, veranderen, hebben of hebt gedaan e.d. Op een of andere manier zijn onze gedachten zodanig gevormd, dat ze altijd bezig zijn met wat je gaat doen, wat je hebt gedaan of wat je nog wilt gaan doen. Ook vorm je vaak een mening en kan je zelden iets zien zonder een mening erbij te hebben. We zien de dingen niet zoals ze werkelijk zijn.
De rat race zit misschien onbewust in je kop, zelfs als je er niet of nooit aan hebt gedacht. Door dit te realiseren, probeerde ik juist niet te denken aan de toekomst, verleden maar alleen aan het moment waarop ik ben, zonder te oordelen of een mening te vormen over hetgeen ik op dat moment zag. een bloem is een bloem. niet mooi of lelijk. Een bijzondere ervaring kan ik je zeggen. Want als je op zoek gaat jezelf, dan wijs je naar eigen lichaam, maar als je fysiek kijkt naar je eigen lichaam zal je nooit een "ik" in je lichaam vinden. Is je "ik "dan in je hoofd? Vormen je gedachten je "ik"? Als dat zo is, dan is het raar dat mijn gedachten, de werkelijkheid en ik zelden tegelijktijd op dezelfde plaats zijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten